Yazan Jason Olmez · Son güncelleme:
Bu, bir rehber değil; ElixirDeck'i hazırlayan biri olarak bu oyunla nasıl bir bağ kurduğumun hikâyesi. Ne bir turnuva şampiyonuyum ne de “profesyonel” bir oyuncu. Sadece yıllardır, hayatımın farklı dönemlerinde bana eşlik etmiş bir oyunu çok seven biriyim.
Clash Royale'le tanıştığımda üniversitenin ilk yıllarındaydım. O zamanlar oyunda evrimler, kahramanlar ya da bugün alıştığımız pek çok özellik yoktu; sekiz kartlık bir deste ve kısa, keskin maçlar vardı.
Derse otobüsle gidip geliyordum. Otobüse biner binmez gözüm boş bir koltuk arardı; oturduğum an telefonu çıkarır, oyunu açardım. Bir maçın birkaç dakika sürmesi, o yolculuklar için biçilmiş kaftandı. Kalabalığın, trafiğin, ders yetiştirme telaşının ortasında kendime ait küçük bir arena vardı.
Bir süre böyle oynadım. Sonra, çoğu şeyde olduğu gibi, hayat araya girdi ve oyunu bıraktım. Uzun bir süre aklıma bile gelmedi.
İş hayatına atıldığımda kendimi bitmek bilmeyen toplantılarda ve konuşma panellerinde buldum. Bazıları gerçekten o kadar sıkıcı geçiyordu ki bir gün aklıma o otobüs yolculukları geldi. Eski bir dostu yeniden görmek ister gibi uygulama mağazasını açtım ve oyunu tekrar indirdim.
Oyun değişmişti: yeni kartlar, evrimler, kahramanlar… Ama ilk maçta aynı hissi buldum. Sanki hiç ayrılmamışım gibi.
Asıl sürpriz sonra geldi: bir çalışma arkadaşım da, benim haberim olmadan, bu oyunu oynuyormuş. Bunu öğrendiğimiz gün iş günlerim değişti. Sıkıcılık bir anda yerini küçük rekabetlere ve kahkahalara bıraktı.
En sevdiğimiz şey, rastgele kartlarla deste seçip birbirimize karşı en absürt destelerle oynamaktı. Kazanmak ikinci plandaydı; o saçma destelerle bir maçı çevirmeye çalışmak, ya da tamamen dağılıp birbirimize gülmek, oyunun bambaşka bir tadıydı. Bu oyunu bir arkadaşla oynamak, tek başına oynamaktan çok daha keyifli.
Şunu açıkça söyleyeyim: çok iyi bir oyuncu olduğumu iddia etmiyorum. 13.000 kupaya zar zor çıktım; her kupanın arkasında epey kayıp, birkaç “bir daha asla” anı ve yeniden “son bir maç” var.
Ama mesele hiçbir zaman sıralama değildi. Ben bu oyundan çok keyif alıyorum, ve bence en önemli kupa da bu.
Bir arkadaşıma daha oyunu başlattım. Bir süre sonra profiline baktığımda gözlerime inanamadım: iki aydan kısa bir sürede 2.000'den fazla galibiyet almıştı. Bu oyun insanı gerçekten kendine bağlıyor; bir kez “bir maç daha” dediğinizde, o bir maç asla bir maç olarak kalmıyor.
Peki beni yıllar sonra bile bu oyuna geri getiren ne? Bence şu: Clash Royale bazen satranç gibi düşünmeni, bazen de bir refleks oyunu gibi anında tepki vermeni istiyor.
Bir yanda geride strateji kurmak var: iksirini ne zaman harcayacağın, rakibin hangi kartı az önce kullandığı, hangi anı saldırı için bekleyeceğin. Öbür yanda ise saniyelik kararlar: doğru kartı doğru kareye bırakmak, bir büyüyü tam zamanında atmak. İkisinin bir arada olması, her maça küçük bir satranç partisi oynuyormuşum hissi veriyor. Hem de bir otobüs koltuğunda ya da bir toplantı arasında.
ElixirDeck de biraz bu keyiften doğdu: herkesin elindeki kartlarla, kendi seviyesinde, keyifle oynayabileceği desteleri bulabilmesi için. Eğer sen de bu oyunla bir hikâye biriktirdiysen, bize yaz; okumayı çok isterim.